Mackenzies Bay is terug: Sydneys ultieme verborgen parel duikt weer op

Hier is mijn eerlijke antwoord op de vraag die me het vaakst over Mackenzies Bay wordt gesteld: het bestaat echt, het is werkelijk betoverend, en de kans is groot dat het er nu niet is. „Maccas“, zoals wij het noemen, is een piepklein baaitje weggestopt tussen Bondi en Tamarama dat alleen in bepaalde jaren verandert in een goudgeel zandstrand — om daarna weer te verdwijnen tot kale rots, soms voor het grootste deel van een decennium. Betrap je het mét zand, dan heb je een van Sydneys echte verborgen parels te pakken.

Waar

Tussen Bondi & Tamarama, aan de kustwandeling

Ook bekend als

Maccas

Normale toestand

Rotsachtig inhammetje

Zanderig?

Alleen in bepaalde jaren — zeer onvoorspelbaar

Strandwachten

Geen — geen officieel strand

Kosten

Gratis

Het strand dat komt en gaat

De meeste jaren, het grootste deel van de tijd, is Mackenzies een ruw rotsplateautje waar je zo langs zou wandelen. En dan, zo af en toe, bouwt de oceaan het stilletjes weer op: zand wordt aangevoerd vanaf nabijgelegen zandbanken en opgestapeld in de baai tot er — schijnbaar van de ene op de andere dag — een echt strand ligt waar zojuist nog kale steen was. Het is dezelfde plek; hij verkleedt zich alleen. Het ene seizoen is het een zonneplekje, het volgende een rotsachtige enclave, prima om in de getijdenpoeltjes te turen.

Kustwetenschappers wijten het aan een recept van golven met de juiste hoogte en richting, een nabije voorraad los zand en tamelijk rustige omstandigheden om alles te laten bezinken. Lagedrukdeining, aflandige wind en periodes zonder grote stormen helpen het opstapelen — en El Niño-jaren, met minder stormactiviteit, vielen samen met enkele van zijn verschijningen. Een flinke storm kan datzelfde zand net zo snel weer wegvegen.

Hoe lang is het deze keer al weg?

De baai houdt zich aan geen enkel schema. Er wordt vaak beweerd dat hij „ongeveer elke zeven jaar“ verschijnt, maar dat is een ruw gemiddelde, geen belofte. Een cycloon spoelde het zand eind jaren negentig weg en naar verluidt bleef het kale rots tot omstreeks 2007, toen het kort terugkeerde als een brede zandvlakte voordat winterstormen het binnen enkele maanden weer meenamen. Omdat hij zo grillig is, beweer ik nooit dat hij er op dit moment is — bekijk een recente foto of het Instagram van een local voordat je de reis maakt.

Hoe vind je het (en wanneer is het de moeite)

Er loopt geen weg naar Maccas — de enige verstandige manier erheen is te voet over de kustwandeling van Bondi naar Coogee. Vanaf het zuidelijke einde van Bondi volg je het pad langs de Icebergs en over de landtong richting Tamarama; Mackenzies is het baaitje tussen die twee, onder het pad. De laatste afdaling gaat over rots en kan glad zijn, dus draag stevige schoenen en sla het bij nat weer over.

Een deel van de charme is de menigte, of juist het ontbreken ervan. Omdat hij onder de radar ligt en onbewaakt is, trekt Maccas een klein, ontspannen groepje locals aan in plaats van de drukte van Bondi — en ja, volop honden. Weet alleen dat de hondenregels op Waverleys stranden en in zijn parken worden vastgesteld en gehandhaafd door de gemeente (council), dus check de actuele bordjes en de website voordat je de hond meeneemt in plaats van ervan uit te gaan dat alles mag.

Dat is wat ik zo mooi vind aan Maccas: hij laat zich niet vastpinnen. In een stad vol beroemde, betrouwbare stranden is hier eentje die op zijn eigen voorwaarden opduikt en weer wegglipt wanneer het hem uitkomt. Betrap je hem mét zand, dan voelt het als een geheim dat de oceaan met je deelt. Betrap je hem als kale rots — tja, dan is dat gewoon een excuus om het een ander jaar nog eens te proberen.